RSS

دامپروران جوان ایران
به وبلاگ دامپروران جوان ایران خوش آمدید

چهارشنبه 6 مرداد1389

بیماری های شترمرغ>>>نوشته’ جواد

عفونت های باکتریایی

دامپزشکان تاکید زیادی بر عفونت های باکتریایی در شترمرغ سانان دارند.این پرنده ها ژئوفاژیک(نوک زدن و خوردن خاک)هستند و در پرنده های جوان مدفوع خوار،جدا کردن کولی فرم ها از مدفوع ارزش تشخیصی ندارد.عفونت های باکتریایی  به خصوص در جوجه ها و پرندهای جوان از عوامل ثانویه مرگ و میر هستند.باکتری هایی نظیر گونه های مایکوباکتریوم گهگاه به عنوان عامل اولیه تلفات یا بیماری مطرح می باشند.عفونت بوردتلایی در شترمرغ ها با لوکوسیتوز خفیف همراه است.به استثنای عفونت های فوق حاد،عفونت های باکتریایی سیستمیک و یا عفونت های اختصاصی ارگان ها تغییرات قابل ملاحظه ای در لوکوگرام(تابلوی خونی گلبول های سفید) شامل لوکوسیتوز و هتروفیلی ایجاد می کنند.علایمی نظیر وجود هتروفیل های توکسیک،شیفت به چپ و مونوسیتوز در عفونت های پیشرفته تر یا مزمن دیده می شود.

عفونت های قارچی

جوجه هایی که سیستم ایمنی ضعیفی دارند ممکن است به عفونت های قارچی و یا مخمری مبتلا شوند که در این صورت یک لوکوسیتوز غیر اختصاصی مشاهده می شود.کیفیت این لوکوسیتوز ناپایدار در آسپرژیلوز،بستگی به میزان تعضیف سیستم ایمنی دارد.

عفونت های ویروسی

تعدادی از عفونت ها و بیماری های ویروسی در شترمرغ و امو(گروهی دیگر از شترمرغ سانان)تشخیص داده شده اند.در بیشتر گزارشات از موارد عفونت های ویروسی در شترمرغ سانان،پارامترهای هماتولوژیک و بیوشیمیایی مورد آزمایش قرار نگرفته اند.در عفونت توگاویروسی امو ها تغییرات اختصاصی در خون یا وجود ندارد یا بسیار کم است.بیماری آنسفالیت شرقی اسب ها در امو به قدری حاد است که فرصت تغییرات خونی ناشی از خونریزی های روده ای وجود نداردبیماری آنسفالیت غربی اسب ها در امو بر اثر لاغری شدید،یک سری تغییرات خونی غیر اختصاصی ایجاد می کند.

آلودگی های انگلی

کرم های مغزی در امو ها دیده شده اند.عفونت فیلاریایی موجب افزایش لوکوسیت ها و ASTمی شود.عفونت های بایلیس آسکاریسی منجر به آنسفالیت های کرمی می شوند و می توانند موجب لوکوسیتوز خفیف و افزایش کراتینین فسفوکیناز گردند.وایر ورم ها در شترمرغ با علایم بالینی مختلفی بروز می کنند.

انگل های خارجی

تعدادی از انگل های خارجی در گونه های شترمرغ سانان شناسایی شده اند.کنه های سخت ماده بالغ ابتدا از بدن میزبان خود تغذیه کرده و پس از سیر شدن از آن جدا شده،در محیط اطراف تخم گذاری می نماید.کنه های نر عموما بر روی بدن میزبان باقی مانده،به دنبال ماده های جدید می گردند.اغلب کنه هایی که در بدن پرندگان وارداتی یافت شده اند،از نوع نر هستند و جمعیت های غیر بومی تا کنون در آمریکای شمالی مورد شناسایی قرار نگرفته اند.این انگل ها می توانند باعث کندی رشد،کاهش تولید تخم و پژمردگی پرندگان شوند.فلج ناشی از گزش کنه ها که توسطHyalomma Truncatumبه وجود می آید در جوجه شترمرغ های جوان در آفریقا مشاهده شده است و امکان بروز آن در آمریکای شمالی نیز وجود دارد.تورم پوست ناشی از تحریک اندام دهانی کنه ها ممکن است به چرم حیوان آسیب رسانده،از قیمت آن بکاهد.از آنجایی که کنه های سخت یاIxodid میزبان اختصاصی ندارند،می توانند به هر حیوانی حمله کنند.لارو و شفیره کنه ها بر روی انواع مختلف پستانداران کوچک زندگی کرده به این طریق از ایمن ترین حصارها نیز عبور می کنند.کنه های بالغ را می توان در بدن پستنداران بزرگ و یا پرندگان یافت.درمان انتخابی برای رفع این مشکل عبارتست از استعمال مستقیم گردکارباریل 5% و یا اسپری مالاتیون 2% .از آنجایی که پاکسازی آغل ها از انگل غیر ممکن است بنابراین مرتبا باید درمان یاد شده را تکرار نمود.

کنه نرم آرگاس پرسیکوس به خاطر تغذیه شبانگاهی اش از بدن پستانداران به راحتی قابل مشاهده نیست.کنه آرگاس روزها به دور از بدن میزبان و درون پناهگاه ها و لانه ها زندگی کرده،شب هنگام به میزبان خود حمله می کند.علایم آلودگی با ماهیت های خانواده Pterolichidaeدر شترمرغ عبارت است از خارش شدید،نوک زدن بیش از حد به بدن و ریزش پرها.پرندگان ممکن است دچار التهاب باکتریایی پوست و مشکلات تنفسی شوند.سه بار استعمال ایورمکتین به میزان 200میکروگرم/کیلوگرم به صورت خوراکی با فاصله 4 هفته باعث کنترل این ماهیت ها خواهد شد.همچنین برای تشخیص احتمال آلودگی به شپش ها،می توان پرندگان را در محیطی گرم و تاریک به مدت 1 تا2 ساعت نگهداری نمود،زیرا در این شرایط شپش ها از جای خود حرکت کرده،به سمت پرهای خارجی پرنده نقل مکان می کنند.شترمرغ سانانی که در محل های مناسب رشد مگس های سیاه زندگی می کنند،ممکن است دچار استرس،کم خونی و یا حتی مرگ بر اثر شوک آنافیلاکتیک ناشی از گزش این مگس ها شوند.

انگل های داخلی

اگرچه انواع مختلف کرم ها در شترمرغ ها و رئی های آمریکای شمالی شناسایی شده اند ولی تا کنون موردی از آلودگی به این انگل ها در امو گزارش نشده است.عموما" انگل هایی که دارای چرخه حیات مستقیم هستند،در مقایسه با انگل هایی که نیازمند میزبان حد و اسط می باشند در آمریکای شمالی شایع تراند.انگل های دارای چرخه زندگی مستقیم،نیازمند انتقال مستقیم پرنده به پرنده هستند که این انتقال می تواند از طریق تخم ها و یا لاروهای موجود در مواد دفعی صورت گیرد.مٶثرترین و بهترین راه جلوگیری از بروز عفونت و در نتیجه ممانعت از وقوع زیان های احتمالی،پیشگیری از انتقال انگل ها به گله پرندگان می باشد.Libyostrongylusخطرناک ترین کرم روده شناسایی شده در شترمرغ های جوان است که تلفات حاصل از آن معمولا"بالاتر از 50% است.این انگل توسط شترمرغ های وارداتی،وارد آمریکای شمالی شده و هم اکنون به خوبی سازگاری پیدا کرده است.این کرم ها از گروه نماتودهای کوچک بوده،از خون تغذیه می کنند و در مجاری غدد پیش معده زندگی کرده و مجرای غده را مسدود می کنند.این مسئله باعث ضخیم شدن مخاط پیش معده شده و در گوارش غذا اختلال ایجاد می کند و در نتیجه موجب بروز انباشتگی می شود.این انگل باعث ایجاد یک غشای کاذب در مخاط پیش معده می شود و عموما" در آفریقای جنوبی به این بیماری Vrotmaagیا معده گندیده گفته می شود.علایم بالینی این عفونت عبارت است از لاغری شدید،بی اشتهایی،کم خونی و مرگ.این بیماری ممکن است در شترمرغ های بالغ سالم نیز بروز کرده و آن ها را به مخازن آلودگی برای سایر پرندگان تبدیل کند.

کرم های نواری

پس از L.douglassii،Houttuynia strathionisمهمترین انگلی است که در شترمرغ های جوان یافت می شود.ابتلا به این انگل در جوجه شترمرغ ها با تأخیر رشد در آنها مشخص می شود.در صورت وجود قطعات بدنی کرم های نواری و یا تخم ها در مدفوع جوجه ها می توان به وجود عفونت پی برد.میزان های حدواسط این انگل ناشناخته اند ولی احتمال می رود که این نقش را حشرات بر عهده داشته باشند.Houttuyniaدارای بادکش های کوتاه و مجرای تناسلی یک طرفه است و دو ردیف قلاب های بزرگ به صورت دایره وار بر روی اسولکس قرار دارند و توسط یک تنه محکم از بادکش ها جدا می شوند.شناخت

کامل این انگل نیازمند جمع آوری کرم به طور کامل می باشد.ریختن کرم ها در آب و نگهداری آن در یخچال یک شب قبل از تثبیت،شناسایی ساختار این انگل را تسهیل می کند.

کرم های خاردار

رئی میزبان نهایی کرم خاردارProsthorhynchusاست.این انگل دارای بدنی صاف و ظاهری استوانه ای شکل و دراز است که خرطومی به طول 8/0 تا 9/0 میلی متر دارد.این خرطوم دارای 16 خار در هریک از 18 ردیف طولی خود می باشد.تخم هایش به ابعاد07/0 میلی متر در 01/0 میلی متر است و دارای لایه های متحدالمرکز پوششی می باشد.طبیعتاً این انگل به خاطر نحوه اتصالخود به میزبان می تواند باعث بروز التهاب های موضعی و احتمالاً تورم صفاق شود.هیچگونه درمان مشخصی تا کنون برای این انگل یافت نشده است.

کرم های خارج روده ای

فیلاریای Dicheilonema rhea در رئی های تگزاس دیده شده است.عرض این انگل 2 تا 4 میلی متر و طول آن تا 65 سانتی متر و یا بیشتر نیز می رسد.یک کرم دیگر شبیه به آنContortospiculum rhea(80سانتی متر)نیز در رئی ها(نوعی از شترمرغ سانان)شناسایی شده است.معمولاًانگلD.r را می توان در حوالی کیسه های هوایی یافت هرچند که در بعضی موارد از مکان خود حرکت کرده به سمت شکم و لابه لای عضلات پاها نیز می رود.در یک مورد پس از انجام کالبد شکافی یک پرنده حدود 30 تا 40 کرم در بدن آن یافت شد.در اغلب موارد در پرندگان سالم نیز تعداد بسیار زیادی از این انگل ممکن است دیده شود.بدن دراز،عدم شباهت و نا مساوی بودن اسپیکول ها و نیز وجود تخم در رحم،علامت هایی هستند که می توانند برای شناسایی این کرم مورد استفاده قرار گیرند.

 

کپلک ها(کرم های پهن)

کپلک های چشمی شرقی یا Philophthalmus gralliبه صورت غیر منتظره و در مقیاسی وسیع در شترمرغ های پرورشی فلوریدا یافت شده است.این کرم که معمولاً در غاز ها یافت می شود نیازمند یک نوع حلزون رودخانه ای به عنوان میزبان واسط است.نوزادان این انگل به صدف حلزون،لابستر و یا سنگ ها می چسبند و از طریق خورده شدن آنها توسط شترمرغ وارد بدن پرنده می شوند.وجود این انگل در طبیعت مشکل چندان مهمی به نظر نمی رسد مگر این که پرندگان به آب سالم و تازه نظیر چشمه و یا نهر دسترسی داشته باشند.حمله این کرم های کوچک منجر به التهاب شدید ملتحمه شده و باعث تولید مایعی به رنگ سرخ کم رنگ می گردد که حاوی تخم کرم و میراسیدیوم هایMiracidiaفعال می باشد.تخم های این کرم زرد رنگ،بیضی شکل،دارای پوسته نازک،بدون درپوش و تقریباًبه ابعاد05/0-03/0×11/0-07/0میلی متر هستند.دوره آلودگی به این کرم حدود 30 روز است.درمان موضعی مکرر با گرد کارباریل5%در بعضی موارد باعث نابودی انگل شده است.به احتمال زیاد ،شترمرغ میزبان تصادفی این انگل است.تخم های این کرم توانایی عبور از سیستم گوارش شترمرغ را ندارند و بایستی از طریق مواد مترشحه از حفره های چشمی،دهانی و بینی وارد آب شوند.شترمرغ نیز معمولا به هنگام آب خوردن،سر خود را به زیر آب نمی برد و از شن برای حمام کردن استفاده می کند و در نتیجه هیچ گونه امکانی برای انتقال انگل وجود ندارد.

تک یاخته ها(Protozoa)

انگل های تک یاخته ای شترمرغ سانان به طور سطحی مورد مطالعه قرار گرفته اند.در بعضی موارد انگل های تک یاخته ای که در بدن پرندگان مریض یا مرده یافت شده اند عامل اصلی بیماری و یا مرگ پرنده شناخته شده اند،بدون این که دلیل مشخصی برای این نظریه ارائه شود.Leukocyozoon struthionisاز انگل های شایع در جوجه شترمرغ ها در آفریقای جنوبی است.این تک یاخته ظاهراً توسط مگس های سیاه یاSimuliumمنتقل می شود و تحت شرایط خاص می تواند باعث بروز بیماری گردد.یک کم خونی شدید در ابتدای پارازیتمی یا حضور انگل در خون در جوجه شترمرغ ها دیده می شود که به دلیل حمله گامونت ها به گلبول های قرمز و تخریب آن ها توسط سیستم ایمنی ایجاد می گردد.یکی از انگل های تک یاخته که در بسیاری از گونه های ماکیان شایع استHistomonas meleagridisنام دارد و در رئی و شترمرغ ها نیز دیده شده است.این انگل یا به وسیله انتقال مستقیم از طریق مدفوع پرندگان آلوده و یا از طریق تخم های یک میزبان ناقل که یک نماتود سکومی به نام Heterakis gallinarumاست منتقل می شود.کرم های خاکی نیز می توانند حامل این انگل باشند.این انگل می تواند به مدت حداقل 2 سال در تخم های نماتود سکومی،بدن کرم های خاکی و یا در خاک زنده بماند.Balantidiumها از تک یاخته های مژکدار هستند که در دستگاه گوارش بسیاری از خزندگان،ماهی ها و پستانداران از جمله انسان وجود دارند.مژکدارها تقریباً کوچک هستند و دارای یک هسته تقریباً درشت می باشند.این ارگانیز ها در پرندگان جوان مشاهده شده اند به ویژه آنهایی که علایمی از اسهال داشته اند.

در ادامه تعدادی از بیماری های عفونی را با هم می خوانیم:

عفونت های باکتریایی

سالمونلوز

گونه ها ی مختلفی از سالمونلا از امو،شترمرغ و رئی جدا شده است.سالمونلاهای پاراتیفوئید نظیر سالمونلا تایفی موریوم بر اثر آلودگی محیط و غذا و تماس با جوندگان و پرندگان میزبان ذخیره و ناکافی بودن تدابیر ایمنی حیاتی ایجاد می شوند.اموها ممکن است به سالمونلا پولوروم مبتلا شده و علیه آن آنتی بادی ترشح می کنند.این عامل در طیور صنعتی ریشه کن شده است ولی در گله های کوچک هنوز وجود دارد.

انتقال

سالمونلا می تواند به طور مستقیم و از طریق تماس با پرنده های ظاهراً سالم و یا ناقلین بدون علامت و ترشحات آنها و یا به صورت غیر مستقیم از راه وسایل و تریلرها انتقال یابد.انتقال عمودی از طریق تخم های آلوده به مدفوع دیده شده است.احتمال انتقال از طریق تخمدان و یا اویداکت به جنین وجود دارد و این نحوه انتقال با افزایش تراکم در صنعت پرورش طیور احتمال بیشتری می یابد.

علایم بالینی

در صورتی که مرگ و میر جنینی و یا تلفات پس از هچ افزایش یابد احتمال عفونت سالمونلایی وجود دارد.پرنده های جوان و بالغین ممکن است علایمی نظیر بی حالی،اسهال و یا مرگ بدون تظاهرات بالینی نشان دهند.سالمونلوز علایم بالینی اختصاصی ندارد.

علایم کالبد گشایی

جوجه های تلف شده ممکن است علایمی نظیرتورم بند ناف،بزرگ شدگی طحال و کبد و احتقان عمومی عروق نشان دهند.در موارد پیشرفته تر ممکن است عفونت غیر اختصاصی روده بروز کند.

تشخیص

روش های رایج کشت از اندام هایی چون کیسه زرده،روده،کبد و طحال و در پی آن استفاده از محیط های مغذی مناسب،برای تشخیص گونه های سالمونلا مورد استفاده قرار می گیرد.تهیه سواب از کلوآک و اویداکت پرنده های مولد بالغ و تهیه کشت از کیسه زرده جنین های تلف شده برای پی بردن به آلودگی سالمونلایی دستگاه تولید مثل به کار می رود.

درمان

جوجه های جوان مبتلا به عفونت عمومی یا روده ای سالمونلایی باید از بقیه گله جدا شده و تحت درمان حمایتی قرار گیرند.تجویز کینولون ها موجب کاهش شدت علایم بالینی و کاهش مرگ و میر در گله ها می شود ولی از سوی دیگر موجب ایجاد ناقلین بیمار می گردد.

اریزیپلاس

اریزیپلاس ناشی از اریزیپلاتریکس روزپتیه در گله های بزرگ امو با تلفات بالا گزارش شده است.این ارگانیزم در آن دسته از حیوانات اهلی که مصرف غذایی دارند در مقیاس وسیعی دیده می شود و از مشکلات عمده در صنعت بوقلمون محسوب می گردد.این عامل گهگاه از طیور دیگری نظیر مرغابی،بلدرچین جدا شده است.

انتقال

عفونت از طریق بلع خاک آلوده انتقال می یابد.پرندهای حساس ممکن است از طریق زخم های کوچکی که بر اثر برخورد با فنس یا وسایل نقلیه و یا انزاع با پرنده های هم گروه در پوستشان ایجاد می گردد آلوده شوند.

علایم بالینی

معمولا پرنده به سرعت تلف می شود ولی گاهی دوره کوتاهی از ضعف و بی حالی قبل از مرگ مشاهده می شود.

علایم کالبدگشایی

سپتی سمی،با بزرگ شدگی طحال و کبد و احتقان عروق بزرگ مشخص می شود.گاهی خون ریزی هایی به صورت پشتی در سطح سروزی احشاء دیده می شود.

تشخیص

جداسازی و تشخیص گونه های اریزیپلاس از طریق تهیه سواب از خون قلب و یا بافت های طحال و کبد صورت می گیرد.

درمان

از طریق تزریق عضلانی پنی سیلین یا آنتی بیوتیک های کینولون صورت می گیرد.

کولی باسیلوز

سروتایپ های متعددی از اشریشیاکولای در محیط حیوانات اهلی و پرنده ها وجود دارد.به طور کلی،ای کولای یک ارگانیزم فرصت طلب است و تنها چند سروتیپ آن در انسانها،طیور و حیوانات اهلی بیماری زا است.ای کولای جزء فلور طبیعی دستگاه گوارش پرندگان محسوب می شود.

انتقال

آلودگی آب آشامیدنی به E.coliدر مواقعی که آب آشامیدنی گله از چاه های کم عمق و یا فاقد جداره مناسب تهیه می گردد به کرات دیده می شود.به آب آشامیدنی شترمرغ سانان باید به میزانPPm2-1کلر اضافه شود.

انتقال مکانیکیE.coliاز طریق آلودگی تخم ها به مدفوع و یا نقص در پوسته تخم و عدم رعایت بهداشت انکوباتور می تواند موجب بروز تورم مادرزادی بندناف گردد.

علایم بالینی

جوجه های مبتلا بی حال بوده و دور یکدیگر جمع می شوند و تمایلی به خوردن غذا و آب ندارند.

ضایعات

ناف جوجه های مبتلا بهبود نیافته و کیسه زرده بزرگ و ترشحات چسبناک و اغلب بدبو است.سپتی سمی ناشی از E.coliدر پرنده های جوان و بالغ با بزرگ شدگی کبد و طحال و احتقال عمومی عروق مشخص می شود.تورم صفاق ناشی از ای کولای ممکن است در پی نفوذ اجسام خارجی به دیواره پیش معده در شترمرغ و یا سوراخ شدن دیواره سنگدان یا روده ها در امو ایجاد گردد.تورم صفاق،با ترشحات فیبرینی در حفر صفاقی مشخص می شود و در موارد مزمن چسبندگی صفاق به سطح سروزی احشاء دیده می شود.ای کولای ممکن است از اویداکت مولدین بالغ نیز جدا گردد ولی تورم پنیری لوله رحمی آن گونه که در ماکیان های بالغ وجود دارد در شترمرغ سانان دیده نشده است.

تورم بند ناف

علاوه بر ای کولای،باکتری های پاتوژن دیگری نیز از کیسه زرده جوجه های مبتلا به تورم بند ناف جدا شده است.گونه های سودوموناس،کلبسیلا،پروتئوس،سالمونلا و سیتروباکتر با تلفات جنینی،افزایش مرگ و میر  جوحه ها و تلفات جوجه های تازه متولد شده ارتباط داشته اند.

تشخیص

تشخیص بیماری از طریق جداسازی و شناسایی عامل بیماری با تهیه سواب از کیسه زرده و خون قلب صورت می گیرد.جداسازی ای کولای از کلوآک غیر اختصاصی است و ارزش تشخیصی ندارد.

علایم بالینی

در طیور صنعتی علایم پاستورلوز ممکن است از یک عفونت نا مشخص با درصد ابتلا بسیار کم تا تلفات های دوره ای فوق حاد تغییر کند.شدت پاستورلوز در اثر عوامل آب  و هوایی و تغذیه ای تغییر می کندعلایم بالینی شامل بی حالی و در موارد شدید مرگ می باشد.در موارد مزمن،پرندهای مبتلا ممکن است علایمی از آرتریت،سینوزیت و سلولیت را نشان می دهند.

درمان

تزریق عضلانی تتراسیکلین ها در موارد حاد و ادامه به صورت آشامیدنی.

کمپیلوباکتریوز

این بیماری در همه جا وجود دارد و شیوع زیادی بین گونه های مختلف طیور صنعتی و پرندگان دارد.کمپیلوباکترها در لایه مخاطی اطراف انتروسیت ها دیده می شوند.کمپیلوباکتر ژژونی اصولاً یک عامل بیماری زا در طیور محسوب نمی شود،اما برخی گونه های توکسیژنیک آن ممکن است در جوجه بوقلمون ها التهاب روده ایجاد کنند،که این امر احتمالاً ناشی از دخالت ویروس های روده ای و یا کریپتوسپوریدیاها است.گونه های کمپیلو باکتر حساسیت زیادی به خشکی دارند و در خارج از بدن میزبان تا چند ساعت بیشتر زنده نمی مانند مگر این که توسط مواد آلی مرطوب محافظت شوند.

انتقال

عامل بیماری می تواند از طریق ناقلین بیمار،کرم ها،پرندگان وحشی و آب و خاک آلوده به مدفوع وارد گله شود.

علایم بالینی

تا کنون بیماری خاصی در شترمرغ سانان به کمپیلوباکتر ژژونی نسبت داده نشده است.در یک مورد از التهاب کلوآک و پرولاپس روده در اموهای یک مزرعه ارگانیزم دیگری به نام دسولفوویبریو نیز از بیماران جدا شد.همچنین کمپیلوباکتر از پرنده های 1-2 ماهه به صورت خالص و بدون حضور باکتری ها،ویروس ها و تک یاخته های دیگر جدا گردید.

درمان

کمپیلوباکتر به اریترومایسین حساس است.

پیشگیری

کلر زدن به آب آشامیدنی،ضدعفونی محل نگهداری پرنده ها و وسایل،و رعایت سیستم«تمام پر،تمام خالی»ممکن است در کاهش موارد انتلا موثر باشد.

مایکوپلاسموز

مایکوپلاسموز از بیماری های مهم در صنعت طیور محسوب می شود و موجبکاهش شدید در رشد و بالا رفتن ضریب تبدیل غذایی در جوجه های گوشتی و بوقلمون ها می گردد.مایکوپلاسما گالی سیتیکوم و مایکو پلاسمامله اگریدیس به صورت سینرژیستی یعنی با کمک ای کولای و ویروس های تنفسی موجب تورم کیسه های هوایی شده و به این طریق موجب افزایش میزان ضبط لاشه ها در کشتارگاه می شوند.این احتمال وجود دارد که با افزایش میزان تراکم در صنعت پرورش شترمرغ سانان،مایکوپلاسموز به یکی از بیماری های مهم اقتصادی تبدیل شود.

انتقال

مایکوپلاسما به صورت عمودی و از طریق اویداکت و یا تماس مستقیم با پرنده های بیمار و پرندگانی که قبلا به بیماری مبتلا بوده اند انتقال می یابد.به علاوه،این ارگانیزم از طریق تماس با لباس ها،کیسه های غذا،وسایل و تریلر های آلوده،به سرعت انتقال می یابد.

تشخیص

جدا سازی و شناسایی عامل بیماری زا از طریق تهیه سواب از مایع سینوویال و نای.با وجود انجام آزمایش آگلوتیناسیون سرم بر روی  پلیت اثری از آنتی بادی علیه سه گونه مایکوپلاسمای ماکیان و بوقلمون در شترمرغ سانان دیده نشده است.

درمان

مایکوپلاسموز باید تحت درمان قرار گیرد.استفاده از تایلوزین و یا یک آنتی بیوتیک کینولون به صورت تزریقی و یا خوراکی ممکن است موثر باشد.

سل

امروزه سل پرندگان عموماً محدود به گله های کوچک و کلکسیون های پرندگان زینتی می باشد و در گله های صنعتی طیور ریشه کن شده است.مایکو باکتریوم اویوم می تواند خوک را نیز مبتلا کند و گاو را در برابر تست توبرکولین داخل جلدی حساس کرده و منجر به ایجاد واکنش مثبت کاذب در این حیوان گردد.انسان در صورتی که دچار تضعیف سیستم ایمنی شده باشد حساسیت بسیار زیادی در برابر مایکوباکتریوم اویوم دارد.

انتقال

شترمرغ سانان مبتلا به عنوان ناقل بیماری عمل کرده و از طریق مدفوع خود عامل بیماری را انتشار می دهند.پرنده های زینتی و گله های کوچک طیور به عنوان مخازن بیماری مطرح اند.لباس،وسایل و ماشین های حمل و نقل آلوده به مدفوع می توانند موجب انتقال عفونت شوند و عامل بیماری می تواند به مدت 12 ماه در خاک محوطه نگهداری پرنده ها زنده بماند.

علایم بالینی

علایم سل در شترمرغ  و امو چندان مشخص  نیست.در طیور اهلی لاغری پرنده با آترونی عضلات سینه مشخص می شود ولی کاهش وزن در شترمرغ سانان چندان قابل تشخیص نیست.در برخی موارد پرولاپس قسمت های انتهایی روده دیده شده است.

تشخیص

از طریق تشخیص ارگانیزم های اسید فست در نمونه های بافتی حاصل از بیوپسی و نکروپسی.می توان از تست حساسیت داخل جلدی با استفاده از توبرکولین مرغی برای تشخیص بیماران کمک گرفت.

درمان

توصیه نمی شود.

پیشگیری

جلوگیری از ورود پرندگان جدید به گله و یا انجام تست حساسیت داخل جلدی در مورد مولدین تازه خریداری شده در طی دوره قرنطینه و رعایت کامل قوانین بیوسکیوریتی مانع از ورود آلودگی به گله می شود.بیماری سل به عنوان مانعی بر سر راه پیشرفت صنعت پرورش شترمرغ سانان مطرح است.اکث ر شرکت های بیمه تعهدی در خصوص بیماری سل ندارند.این بیماری موجب کاهش دوره تولیدمثلی و طول عمر شترمرغ ها و اموهای مولد می شود.برنامه خاصی برای کنترل بیماری در شترمرغ سانان وجود ندارد،ولی تست حساسیت داخل جلدی به عنوان روشی مناسب جهت پی بردن به پاک بودن گله از عفونت و در کنار آن ریشه کنی موفقعیت آمیز سل گاوی در صنعت پرورش گاوشیری در کنترل این بیماری موثرند.

کلامیدیوز

کلامیدیا پسیتاسی یک پاتوژن داخل سلولی اجباری می باشد که در بسیاری از پرندگان اهلی و آزاد زی و حیوانات اهلی بیماری ایجاد می کند.کلامیدیوز از عوامل مرگ و میر در رئی های تجارتی است.این بیماری در انسان هم می تواند شیوع پیدا کند به خصوص آنهایی که ظرفیت تنفسی آنها کاهش یافته یا مبتلا به ضعف سیستم ایمنی هستند.

انتقال

بیماری از طریق پرنده های بیمار و نیز ناقلین مخفی انتقال می یابد.کلامیدیوز در پرندگان یک بیماری سیستمیک محسوب می شود و می تواند از طریق مدفوع انتشار یابد.بیماری از طریق خوردن مدفوع آلوده و یا مصرف آب و غذای آلوده به ترشحات تنفسی و چشمی پرنده های بیمار انتقال می یابد.انسان و احتمالاً طیور می توانند از طریق استنشاق المنتری بادی ها مبتلا شوند.

تشخیص

با رنگ آمیزی گیمنز یا ماکیاولی مقاطع کبد و طحال،المنتری بادی های اختصاصی این بیماری مشخص می شوند.این ارگانیزم را می توان در جنین های عاری از پاتوژن های اختصاصی مرغ از طریق تلقیح در کیسه زرده کشت داد.کلامیدیا پسیتاسی را می توان از طریق رنگ آمیزی با آنتی بادی فلورسنت و یا به روش الایزا تشخیص داد.روش های دیگری نیز وجود دارد.

درمان

برای درمان انفرادی پرنده ها می توان از داکسی سایکلین به صورت عضلانی یا خوراکی استفاده کرد.برای درمان گله نیز می توان از تتراسایکلین در غذا به میزان g/ton 400 استفاده کرد.البته طبق قوانینجاری FDA،استفاده از تتراسایکلین در جیره بوقلمون ها که حاوی دارو می باشد به مدت کمتر از 2 هفته استفاده کرد.

شاربن

باسیلوس آنتراسیس در شترمرغ های آفریقایی  جنوبی با تلفات حاد دیده شده است.

انتقال

از طریق بلع فرم اسپور عامل بیماری که می تواند به مدت طولانی در خاک زنده بماند.

علایم بالینی

این بیماری با تلفات فوق حاد و بدون علایم قبلی مشخص می شود.

علایم کالبد گشایی

تهیه گسترش خون از عروق محیطی برای اطمینان از عدم وجود بیماری آنتراکس در شترمرغ هایی که به صورت فوق حاد تلف شده اند ضروری است.در صورت عدم دخالت عوامل دیگر نظیر تروما در مرگ پرنده،و ارجاع لاشه از منطقه ای که سابقه بروز شاربن داشته است،احتمال دخالت آنتراکس در مرگ پرنده افزایش می یابد.تغییرات کالبد گشایی عبارتند از بزرگ شدگی مشخص کبد و طحال و احتقان عمومی عروق.

تشخیص

وجود باسیل های 3-6 میکرونی مستطیل شکل که تبدیل به اسپور نشده اند در گسترش خونی،خاص این بیماری است.جدا سازی و تشخیص ارگانیزم از کبد،طحال و خون.

درمان

ندارد.

بیماری های قارچی

مایکوزیس بر اثر عفونت فعال به پاتوژن های قارچی ایجاد می گردد.این حالت باید با مایکوتوکسیکوزیس که در پی بلع فیتوتوکسین های با منشاء قارچی ایجاد می شود متمایز گردد.عفونت قارچی تنفسی بیشتر در جوجه های تازه هچ شده و جوجه های جوان دیده می شود و متعاقب آلودگی سطح پوسته در پی تخم گذاری،دست کاری تخم ها و یا در طی زمان ذخیره سازی و انکوباسیون ایجاد می گردد.






نوشته شده توسط جواد باقری در ساعت 6:40 بعد از ظهر

مرکز مشاوره و آموزش رایگان دامپروری
ایمیل مدیر : Damparvaranejavan@yahoo.com



صفحه نخست | پست الکترونیک | آرشیو مطالب | لينك آر اس اس | عناوین مطالب وبلاگ | تم دیزاینر

.:: Design Theme By : wWw.Theme-Designer.Com ::.



امارگیر حرفه ای سایت

سایت خدماتی نایت اسکین - امارگیر سایت